Zarodki pętówek rozwijają się normalnie dalej a larwy wykluwają się we właściwym czasie, lecz wówczas zazwyczaj giną z powodu braku wody. Na wilgotnym podłożu mogą przetrwać jednak do 4 tygodni, przy czym w szczególny sposób dostają się do tego zbawczego środowiska: skóra ich grubieje, jej gruczoły rozwijają się szybko i wkrótce wydzielają śluz, a płuca rosną im prędzej. Larwom tym, które skupiają się w gęsty rój dla jak najdłuższego utrzymania dokoła siebie wilgotności, jama skrzelowa służy jako zbiornik wody. Płetwowate rąbki ogona zmniejszają się. Dzięki podobnym dostosowaniom może niekiedy się zdarzyć, że larwy unikną zagłady, jeśli we właściwym czasie nadejdzie deszcz i powstające strumyki wody spłuczą je do pobliskiego zbiornika. Również i u tych larw, które znalazły się w wodzie, metamorfoza tylko rzadko kończy się w pierwszym roku życia. Najczęściej kijanki zimują w mule i dopiero w czerwcu lub lipcu następnego roku przeobrażają się w dosyć już wówczas duże (2,5 cm długości) młode ropuszki.